[SF] โรคประหลาด
posted on 09 Jun 2009 14:18 by cometjae
Title โรคประหลาด
Author TataRo'
Paring yunho x jaejoong
Rate nc ?
Note เนื้อเรื่องทั้งหมดเกิดจากจินตนาการทั้งสิ้น ไม่มีเจตนาทำให้ผู้ใดเสียหาย เป็นฟิกป่วนของไรเตอร์ เป็นฟิคที่ เอิ่ม........... อ่านเอาเองล่ะกัน คำเตือนหากใครไม่ชอบแนวนี้ก็ปิดไปค่ะ
คอนโดหรูใจกลางเมือง
“ อ๊า......... โอ้ ........... อืม.... ซี้ด.......... ” ภาพหนังที่แสดงถึงการร่วมรักของชายหญิง ถูกเปิดตลอดมาทั้งวัน โดยที่ร่างสูงได้แต่นั่งดู อย่างจดจ่อ แต่ก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรกับเค้าเลย
“ โอ๊ย ยุนน้อยลูกพ่อ ตื่นซะที่ซิลูก ” ยุนโฮได้แต่รูดแก่นกายของตัวเองขึ้นลงไปมา เป็นอย่างนี้ทุกวัน แต่แก่นกายกลางลำตัว กลับไม่มีที่ท่าว่าจะแข็งขึ้นมาเลย เป็นอย่างนี้ได้มา 3 เดือนกว่าแล้ว โดยที่ไม่มีหมอคนไหนที่จะรักษาโรคนี้ให้กับเค้าได้เลย เพลย์บอยหนุ่มที่ได้เที่ยวเล่นและมีอะไรกับสาวๆเกือบทุกวี่วัน กลับต้องมานั่งแหงก อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแห่งนี้ .
.........มามา มาอึ้บที่หนึ่ง แล้วพี่จะสาดน้ำใส่ เข้าไปให้สุด จุดที่เธอรู้สึก หลอมละลาย แผดเผา อ๊า..........( เสียงเรียกเข้า รึนั่น)
“ ยอบอเซโย ”
( ไงไอ้หมี ไม่คิดจะออกมาข้างนอกเลยเหรอว่ะ )
“ มีไรก็ว่ามา ถ้าไม่อยากถูกเตะ”
(เฮ้ย! กะอีแค่นกเขาไม่ขัน มึงถึงกับเก็บตัวขังตัวเองนี่น่ะ )
“ ไอ้ไก่ ไม่ลองเป็นกู ดูบ้าง กูเครียดน่ะโว้ย ”
( เออ.. ก็รู้นี่ไง กำลังจะชวนไปเที่ยว ไปหลีสาวกัน เพื่อจะปลุกอารมณ์ขึ้น)
“ ยูชอน แกไปคนเดียวเถอะ ถ้าเกิดกูออกไป มีหวังสาวๆ หัวเราะกูตายเลย ”
( ตามใจ แต่แกก็อย่าคิดมากล่ะกันไอ้หมี ..ตู้ด........)
ยูชอนวางสายไปแล้ว เหลือแต่ผมที่นั่งจมปุกอยู่ที่มุมห้อง ผมทำใจไม่ได้หรอกน่ะที่ยุนน้อยของผมไม่ยอมตื่น เอาล่ะผมจะลองไปหาหมออีกครั้ง อ้อ! ผมลืมบอกไป ที่ผมเป็นแบบนี้เพราะผมเผลอไปกินน้ำที่แฟนคลับให้ผมมา ผมเป็นนักร้องดังของประเทศเชียวน่ะ ( เฮียค่ะ ไม่ต้องอวดก็ได้ค่ะ) ตอนแรกผมรู้สึกหนาวๆร้อนๆ แต่พอวันรุ่งขึ้นผมก็กลายเป็นคนที่ไร้สมรรถภาพทางเพศ
. . . . .ห้องสตูดิโอ
“ เอียงซ้ายหน่อย จิกตานิดนึง กัดปากซิ ” เสียงสั่งของช่างภาพที่กำลังออกรสในการให้นายแบบโพสท่าอย่างเซ็กซี่
“ แจจุง เปิดไหล่หน่อย ก้มลงนิดนึง เยี่ยม ” แล้วเสียงกดชัตเตอร์ก็ดังขึ้น แจจุงนายแบบดาวรุ่งชื่อดังในตอนนี้ ร่างอันบอบบาง เอวคอดกิ่ว ผิวขาวอย่างเกล็ดหิมะ ริมฝีปากอวบอิ่ม นัยน์ตากลมโต ใครหลายคนก็มองว่าสวยยิ่งกว่าผู้หญิงซะอีก ที่ในตอนนี้สวมใส่เสื้อเชิ้ตตัวบางที่สารถมองได้ทะลุถึงภายใน โดยติดระดุมไว้เม็ดเดียวที่กลางอก สวมกางเกงขาสั้นที่อวดโชว์ขาเรียว
“ โอเค เลิกกอง” เสียงช่างภาพที่คนฟังแล้วต้องร้องออกมาว่า เย้ จะได้กลับบ้านซักที
“ ขอบคุณทุกคนมากน่ะฮะ ” แจจุงกล่าวพร้อมโค้งหัวให้ทีมงานและเดินไปยังห้องแต่งตัวเพื่อที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า กลับไปยังที่พักของตน . .
.
ณ ร้านค้า
ปึก.......เสียงชนกับประตู
"โอ้ย.........."
“ ขอโทษครับผมไม่ได้ตั้งใจ” ร่างสูงกล่าวขอโทษเป็นการยกใหญ่
“ ผลักมาได้ ไม่เห็นรึไงคนเดินมารึไงน่ะ ” ร่างบางโอดโอยพร้อมกับลูบที่หน้าผากปอยๆ
“ แล้วคุณจะเอายังไง ต้องพาไปโรงพยาบาลมั้ย ” ร่างสูงตอบกลับพร้อมด้วยอารมณ์
“ นี่คุณ จะมากไปแล้วน่ะ ” พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมา และมองหน้าร่างสูงอย่างเอาเรื่อง
“ ………” สวยมาก ผู้ชายเหรอเนี้ย ไม่อยากจะเชื่อ
“ นี่คุณ เป็นอะไรไป โรคจิตรึไง”
“ เอ่อ ผมชื่อ ชองยุนโฮ แล้วคุณเอ่อ...”
“ ผม คิมแจจุง ”
“ ถ้ายังไงผมขอรับผิดชอบทั้งหมดน่ะครับ ที่ทำให้คุณต้องเจ็บ เอาเป็นว่าถ้าไม่รังเกียจผมขอพาคุณไปเลี้ยงข้าวเพื่อเป็นการไถ่โทษล่ะกันน่ะครับ” ไม่พูดเปล่า พร้อมจับข้อมือบางลากมายังรถของตัวเอง
“ เฮ้ ปล่อยชั้นน่ะ ชั้นไม่ไป ” ร่างบางทั้งผลักทั้งแกะมือปลาหมึก แต่ก็ไม่ออก จนสุดท้ายตัวเองก็ขึ้นไปนั่งบนรถสปอร์ตคันหรู
“ จะพาชั้นไปไหน ชั้นจะกลับบ้าน”
“ ผมบอกคุณไปแล้ว ผมไม่ทำอะไรคุณหรอกน่า” . . . . .
.
. โรงพยาบาล .
“ หมอคังอินยังไม่กลับบ้านอีกเหรอค่ะ” พยาบาลสาวที่ถามอย่างเป็นห่วง
“ ผมขอค้นคว้าอีกสักพัก น่ะ ” หมอหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยหน่าย
‘ เฮ้อ ! ยุนโฮ ชั้นไม่รู้จะช่วยนายยังไงดี หรือจะเป็นทางสุดท้ายที่ชั้นต้องเลือก ในเมื่อวิทยาศาสตร์ใช้ไม่ได้ ก็ต้องพึ่งไสยศาตร์ ซิน่ะ’ พร้อมกดเบอร์โทรศัพท์หาใครคนหนึ่ง
“ คิบอม นี่ชั้นเอง มีเรื่องอยากให้ช่วย”
( อะไรของแก โทรมาทำไมตอนนี้ชั้นกำลัง ........อ๊า.)
“ นี่แกเล่นอยู่กับดงแฮใช่มั้ย ”
( อย่าถาม...อึก......มาก.........มีไร........ก็.....อ๊า.....ว่ามา )
“ อยากให้ช่วยคน ให้เค้ากลับมาเป็นเหมือนเดิม แบบที่แกเล่นอยู่ตอนนี้ ”
( แรงอีก........เร็วอีก...คิบอม.....หะ แก ว่าไรน่ะ ไว้แกพามาหาชั้นล่ะกัน แค่นี่ก่อน ...ตู้ด )
‘ โอ้ย ทำไมต้องได้ยินเสียงแบบนั้นด้วยฟ่ะ ชักทนไม่ไหวแล้วโว้ย ทึกกี้จ๋า............’ ว่าแล้วก็กลับไปหาเมียสุดที่รักทันที . . .
.
ณ โรงแรมในเวลาเดียวกัน
ในโต๊ะอาหารตอนนี้ที่เต็มไปด้วยอาหารหลากสีสันน่ารับประทาน โดยที่ร่างสูงเอาแต่นั่งกินอย่างเอร็ดอร่อย และมองร่างบางที่ตอนนี้ใบหน้าบูดบึ้ง พองลมจนแก้มป่อง อยากเอานิ้วไปจิ้มนัก
“ แจจุง ไม่ทานหน่อย หรอครับ อร่อยทั้งนั้นเลยน่า ”
“ นี่นายเมื่อไหร่จะทานเสร็จสักที ชั้นอยากกลับบ้านแล้ว ”
“ ว้า.......แย่จัง ทั้งที่ผมต้องการไถ่โทษ แต่กลับถูกปฏิเสธแบบนี้ ผมเสียใจน่ะ ” พูดแล้วทำหน้าตาน่าสงสาร จนเป็นหมีหงอยไปแล้ว
“คิกๆๆ ดูทำหน้าเค้าเหมือนหมีมากเลยน่ะ ”
“ ผมไม่ใช่หมีสักหน่อย ”
“ ก็ได้ กินก็ได้ ถือว่าหายกัน ตกลงมั้ย ” เอียงคอถามอย่างน่ารัก
“ แจจุงน่ารักจัง สวยด้วย ”
“ >///< ” เขินหน้าแดงลามไปถึงหูเรียบร้อย แต่นายก็หล่อมากน่ะยุนโฮ
ต่างฝ่ายต่างพูดคุยกันจนรู้ว่าทำอาชีพใดกันบ้าง ทำให้ยุนโฮ มีแผนไว้ในใจ แล้วมื้อค่ำที่แสนยาวนานได้จบลงโดยที่สารถีสุดหล่อ ได้ขับรถไปส่ง เจ้าหญิงที่คอนโด แถบชานเมือง
“ แจจุง อยู่ไกลแบบนี้ มาทำงานสะดวกรึเปล่า”
“ ก็ไม่รู้ซิ ชินแล้วล่ะ ที่นี่ราคาถูกด้วย ”
“ เอาอย่างนี้มั้ย แจไปอยู่กับผมน่ะ คอนโดผมอยู่ใจกลางเมือง สะดวกต่อการเดินทาง”
“ ไม่ดีกว่า อีกอย่างเราพึ่งรู้จักกัน นายไว้ใจให้คนนอกไปอยู่ด้วยได้ยังไง ”
“ คนนอกที่ไหน เราเป็นเพื่อนกันแล้วน่ะ หรือแจไม่ไว้ใจผม ” ทำเสียงน้อยใจ
“ อย่างกับชั้นไว้ใจนายได้อย่างนั้น ” “ ด้วยเกียรติของลูกหมี ผมสัญญาจะไม่ทำอะไรแจ หากแจไม่เต็มใจ ” แล้วชู 2 นิ้ว
“ 555 ก็ได้ สัญญาแล้วน่ะ ” ( ‘แจจ๋าอย่าไปไว้ใจอิหมีมัน : ไรเตอร์ ’ ‘ เงียบไปเลย ยัยไรเตอร์หัวฟู : หมียุน.’ )
“ พรุ่งนี้ผมจะมารับน่ะ จุ้บ ” พูดพลางขโมยจุ้บที่แก้มไปเรียบร้อย
“ >//////< ” ไอหมีบ้า . . . . . . . . .
.........มามา มาอึ้บที่หนึ่ง แล้วพี่จะสาดน้ำใส่ เข้าไปให้สุด จุดที่เธอรู้สึก หลอมละลาย แผดเผา อ๊า..........( มันมาอีกแล้ว)
“ ว่าไงคังอิน”
( ชั้นหาคนที่จะมารักษาแกได้แล้วน่ะ พรุ่งนี้ว่างมั้ย )
“ หะ จริงหรอ วันอื่นได้มั้ย พรุ่งนี้ชั้นไม่ว่าง”
( นัดใครว่ะ ถึงสำคัญกว่า ยุนน้อยของแกฮะ!)
“ ก็ เอ่อ..........เหอะน่า ไปวันหลังแล้วกัน คนนี้ชั้นจริงจังด้วย ”
( ไม่ได้โว้ย กว่าจะนัดตัวได้ ถ้าไม่ไปพรุ่งนี้แกก็รอปีหน้าล่ะกัน)
“ เฮ้ย.......พูดเป็นเล่น” (ตามใจแก ชั้นช่วยแกได้แค่นี้)
“ ตกลง ไปก็ไป ” . . .
.
วันรุ่งขึ้น ยุนโฮได้ขับรถไปรับแจจุงตามสัญญา
“ พร้อมรึยัง ครับคนสวย ” พลางส่งสายตาสื่อความหมาย
“ หยุดพูดว่าสวยน่ะ ไม่ชอบ ” พร้อมทำปากยื่นเวลาไม่ถูกใจ
“ ครับๆ ขึ้นรถกันเถอะ ” นางฟ้าของเค้าเวลางอนน่ารักจัง เมื่อถึงคอนโด
“ แจพักห้องที่อยู่ทางซ้ายมือน่ะ ถ้ามีอะไรโทรหาผมน่ะ พอดีว่าผมมีธุระต้องไปทำ ไม่โกรธน่ะครับ”
“ จะไปทำอะไรก็ไปซิ แล้วทำไมชั้นต้องโกรธนายด้วย ” “
ถ้าแจไม่ว่าอะไร ไปกับผมมั้ย ผมจะไปหาหมอ ”
“ ยุนโฮ นายเป็นอะไร ไม่สบายหรอ ”
“ ยิ่งกว่าไม่สบายอีก เป็นโรคที่ผมไม่สามารถทำอะไรแจได้เลย ”
“ เอ๋....... เกี่ยวอะไรกับชั้นล่ะ ”
“ ถ้าแจไปกับผมแล้วแจก็จะทราบเอง” . ..
TBC
talk................. นิดส์นึง
1. คืออยากบอกว่าฟิคก่อนหน้านี้ที่ไม่ได้มาอัพ ต้องซอรี่ ซอรี่จริง อยากขอบคุณ คุณwikuln ที่ให้ข้อคิดเห็นและคำแนะนำ ที่จริงแล้วอยากมาอัพมากแต่คือตอนนี้อยู่ที่บ้าน ไฟล์ที่แต่งไว้แล้วอยู่ที่ กทม. ก็ว่าวันพุธจิได้กลับหล่ะ มันมีพล็อตในหัวแต่การปั่นฟิคยากมาก กว่าจะให้มันดูสวย แล้วอีกอย่าง เข้เกียจพิมพ์ เพราะตอนนี้ต้องทำโปรเจค ใกล้จบแระ
2. เป็นช่วงว่างเลย แต่ง sf เล่นดู ดันมีไอเดียจุดเน้ อ่านฟิคมาเยอะ ที่มีฉาก nc ขอบอกว่าชอบอ่าน แต่ตัวเองแต่งไม่ค่อยได้ นับถือคนทีเขียน nc แล้วใช้คำสวยมาก เหอๆๆ ฟิคนี้ถือว่าทดลองล่ะกัน ตอนหน้าคนเป็นตอนจบของ sf เรื่องนี้ อยากรู้ว่าหมีจะหายจากโรคอย่างไรต้องติดตาม
3. ใครไปดูคอน มีโรติค ก็ขอให้สนุกเน้อ เจอภาพชวนจิ้นยุนแจ หรือมีอะไรดีดี ก็เล่าสู่กันฟังบ้างน่ะ
พีเอ็ดสึ .... คืออยากตกแต่ง blog แต่ทำไม่ค่อยจิเป็น ใคร อาสาช่วย ยกมือขึ้น จะเม้นทิ้งไว้ก้อได้จ้า ไม่ว่างจริงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ sad มากมาย แจจ๋า มาจุ้บให้กำลังใจเค้าที่ ( วอนอุ้งตีนหมีซะแล้ว : หมียุน ) TT^TT
edit @ 16 Jun 2009 13:30:42 by TataRo'
edit @ 16 Jun 2009 15:09:51 by TataRo'
edit @ 16 Jun 2009 15:11:58 by TataRo'
edit @ 16 Jun 2009 15:13:30 by TataRo'

ก้อดีอ่านะ แจจ๋าจาได้ปลอดภัย
ตัดสินใจเร็วปรี๊ดเลยแจ ย้ายมาอยู่กะเค้าซะแล้ว
คราวหน้าแจรู้หมีป่วย แจจาช่วยหมีได้มั้ยเนี่ย
รีบมาต่อนะค่ะ
#1 By jaejoongift (222.123.173.28) on 2009-06-09 18:01