[SF]อะปะจะฮึ๋ย intro
posted on 29 Jan 2010 16:00 by cometjae
Title อะปะจะฮึ๋ย Intro ภาคต่อเรื่องโรคประหลาดน่ะ
Author TataRo’
Paring yunho x jaejoong
Rate nc ?
Note สามที่เวลาเดียวกับหนึ่งเหตุที่จะเกิดขึ้น
เรื่องของเรื่องที่เกิดขึ้นเพราะน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่หยดลงบนจุดศูนย์กลางของโลกที่ร้อนที่สุด มันได้ไปก่อตัวกับแมกมา ชั้นหินต่าง ๆและ ลาวา นับราวหมื่นปี จึงถือกำเนิดเป็นดราก้อนบอล เหตุที่ลูกแก้วกลมๆที่เรืองแสงสีส้มตลอดเวลานั้น เพราะอานุภาพพลังต่างๆที่อยู่ใต้ผืนแผ่นดิน ของจอมมารพสุธานั้น ถือได้ว่าได้รวมอำนาจมากมายมหาศาลทั้งหมดไว้ภายในลูกแก้วลูกนี้
หลังจากนี้เหตุการณ์ต่างๆกำลังจะเกิดขึ้นเพราะลูกแก้วดวงไฟลูกนี้
ฝากฝั่งของโลกที่ในตอนนี้วิวัฒนาการก้าวไกล มนุษย์ต่างสงสัยว่าอีที มนุษย์ต่างดาวนั้นมีจริงหรือไม่ ยังมีหลายสิ่งที่เราไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาสักคน เพราะตอนนี้ตรงเส้นทางช้างเผือกที่กั้นของอาณาเขต ระหว่างเขตของ อาณาจักรเฟสเอส กับอาณาจักรเฮดมิล ที่ตอนนี้ได้ทำการรบก่อเกิดสงครามสตาร์วอร์สเพื่อการลงไปแย่งชิง ตามหาลูกดราก้อนบอลที่มีอำนาจสามารถทำลายล้างได้ในพริบตาหากเรานำมันไปใช้ในทางที่ผิด ไม่มีใครรู้เลยว่า ดารก้อนบอลถือกำเนิดมาเพื่อสิ่งใด สุดแท้หยั่งใจถึง เพราะทุกคนที่เข้าใกล้เหมือนจะถูกดึงดูดเข้าไปในอำนาจ ลุ่มหลง มัวเมามายา
“ท่านเฟสเอสจุน ตอนนี้กองกำลังอีที รวมทั้งมูนสตาร์ ได้เตรียมกำลังพร้อมออกรบแล้วท่าน”
“ดีมากท่านแซดฝ่ายซ้าย แล้ว ท่านล่ะแซดฝ่ายขวา”
“ตอนนี้ หน่วยของกรองที่ส่งไปยังพื้นพิภพ บอกว่า ลูกแก้ววิเศษ ดราก้อนบอล ได้แสดงตนออกมาแล้ว ท่านเฟสเอส”
“เราต้องรีบกันแล้วล่ะแซดสอง” ( คือรวมซ้ายขวา เป็นสองน่ะ)
ตรงเส้นกันทางช้างเผือก ฝั่งของอาณาจักรเฮดมิล นำโดยท่าน เฮดมิลมิค ที่ตอนนี้ได้ทราบข่าวความเคลื่อนไหวทางฝั่งตรงข้ามเป็นอย่างดี ก็มิได้นิ่งนอน หรือร้อนใจแต่อย่างใด แต่เค้ากลับมีแผนอยู่ในหัวแล้ว งานนี้แทบไม่ต้องออกแรงให้เสียเวลา การจะได้ชัยชนะเราต้องรู้ซึ่งจุดอ่อนของคู่ต่อสู้ ถึงแม้การต่อสู้ครั้งนี้เค้าไม่ต้องการให้มันเกิดขึ้นก็ตาม
ปุ้ง
ป้าว
ชึบ
ฟึบ
ตุ้ง
ติ้ว
เสียงของดาบเลเซอร์ที่ทั้งสองฝ่ายได้ออกรบสู้กันเพื่อขยายอาณาเขต ได้ลามเข้าไปใกล้โลกทุกที แต่ถึงอย่างนั้น ทั้งสองฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะลด หรือโอนอ่อนยอมผ่อนตาม
“นี่ท่านเฮดมิล เมื่อไหรท่านถึงจะเลิกรุกรานเราสักที”
“เราหาได้รุกรานท่านไม่ เฟสเอส ท่านเองไม่ใช่หรือ ที่ต้องการชนะข้า”
“ทำไมท่านถึงคิดเช่นนั้นเล่า”
“เพราะท่านกลัว หากวันใดวันนึงที่ท่านแพ้พ่าย ท่านจะต้องตกเป็นของข้าน่ะซิ”
“ข้าไม่มีวันยอม ไม่มีวัน ต่อให้อาณาจักรของข้า จะไร้ซึ่งบริวาร หมู่ดาว อุกกาบาต หรือสสารทั้งหลาย”
“ทำไมท่านไม่คิดว่าการวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน จะช่วยจักรวาล และสาระบบทั้งมวลสิ่ง จะนำพาซึ่งความสมดุล ดีกว่าที่เราต้องแบ่งแยกโดยเส้นกั้นนี้ที่มองไม่เห็น กลับเป็นเพียงแค่กลุ่มหมอกควันเท่านั้น”
“ต่อให้ท่านพูดออกมาอีก ข้าก็ไม่มีวันยอม”
“แม้แต่หัวใจของข้า อย่างนั้นรึ เฟสเอสจุน”
“หัวใจอย่างท่านข้าไม่ต้องการ”
“ดี งั้นข้าจะทำให้หัวใจของท่านเป็นของข้าให้ได้”
“ถ้าท่านแน่จริง ท่านจะเสียใจที่กล้ามาล้อเล่นกับหัวใจข้า”
“ข้าไม่เคยแม้สักครั้งที่จะเข้าไปรุกรานเจ้า หากเพียงใจเจ้าเปิดยอมรับข้าเข้าไปข้างใน” (ไรเตอร์ชอบประโยคนี้มากเลยล่ะ)
“ฟังน่ะ เฮดมิลมิค ของแบบนั้นข้าไม่ต้องการ”
……………………………………………………….
ทางตอนเหนือของยอดเขาในเมือง อะปะจะฮึ๋ย เป็นเมืองลับแลที่มีกษัตริย์ นามชองยุนโฮได้ปกครองอยู่
“ท่านพี่ยุน คิดสิ่งใดอยู่รึเจ้า”
“พี่มิได้คิดสิ่งใด เพียงแต่ พักหลังมานี้พี่ใจคอไม่ดี เหมือนกับว่ามีสิ่งใดมารุกราน”
“อย่าได้วิตกเลย หากมีสิ่งใดเกิดขึ้น น้องแจก็พร้อมที่จะไปกับท่านพี่ยุนเสมอ”
“ขอบใจน้องมาก แจจุงที่รัก”
“>////<”
“งั้นคืนนี้ เจ้าช่วยพี่ให้คลายกังวลได้หรือไม่”
“ท่านพี่ยุน คนบ้า เอามือออกไปจากเอวน้องเลยน่ะเจ้า”
“มิทันแล้ว เพราะอสูรกายมันตื่นพร้อมกลิ่นกายเจ้าแล้ว”
การมีสัมพันธ์ที่เริ่มจากการรุกราน เลื้อยล้ำ อ่อนโยนหนุ่มนวล เหมือนดั่งเช่นทุกค่ำคืน หากแต่คืนนี้กลับมีบางสิ่งที่แตกต่างกันออกไป
“อึก……… อ้า………….. อึก……………… ยุน ”
“อือ…………… มัน ………………. อึก………………… ร้อน …………. ฮึก………… ร้อน”
“แจ เป็นอะไร อึก……………… ทำ ไม ข้างในร้อนเพียงนี้”
“อ้า……………. แจ…………… ไม่…………..ไหว………….. แล้ว ”
“อ้า……………….. ท่านพี่……………… แรง ……..อีก………. เจ้า……. อึก………. ลึก…………. อึก………… แรง แรง”
“แจ พี่ แทบมอดไหม้ ยามอยู่ภายในกายเจ้า บัดนี้ อสูรกาย หาได้ดับไม่ มันพร้อมที่จะหลอมรวมภายในกายเจ้า”
และแล้วค่ำคืน บทเพลงที่แสนหวานได้บังเกิด พร้อมดวงไฟที่หล่อหลอม ที่เดินทางแฝงไปด้วยพลังที่จะบังเกิดในอีกไม่ช้า เพราะสิ่งนั้นได้เลือกแล้ว ด้วยตัวมันเอง หาใครได้ทราบสาเหตุไม่ ไอที่ร้อนเนี่ย จะรู้กันหรือไม่ ว่า ดวงไฟดวงหนึ่งได้พุ่งเข้าใส่ตรงจุดยุทธศาสตร์ ในระหว่างที่ทั้งคู่มีอะไรกัน เอาแล้วไงทีนี้ เรื่องมันชักจะวุ่นวายกันไปใหญ่
……………………………………………..
ศาลไคฟง ณ เมืองจีน
“ใต้เท้าขอรับ เหตุใดใต้เท้าถึงยังไม่เข้านอน อีกล่ะขอรับ”
“เหมือนกับว่า ตรงเสี้ยวจันทร์กลางหน้าผากข้า จะร้อนรุ่มอย่างน่าประหลาด”
“ท่านคิดว่าจะมีเหตุอันใดรึขอรับ”
“ก็ไม่เชิงว่าอย่างนั้นหรอกท่านกงซุน”
“แล้วตอนนี้จั่นเจารายงานมาบ้างรึยัง”
“ยังไม่มีความคืบหน้าเลยขอรับ”
“เฮ้อ! จนป่านนี้แล้ว ไม่รู้ว่าจั่นเจาจะทำหน้าที่นี้ได้หรือไม่”
“ข้าเองก็หวังที่จะให้เป็นเช่นนั่นเหมือนกัน ใต้เท้า”
………………………………………………………………………………………………………
ดูเหมือนว่าตอนนี้เหตุการณ์ ณ ที่ต่างๆ ในช่วงเวลาเดียวกัน แต่ต่างสถานที่มาเกี่ยวข้องได้อย่างไร เรื่องนี้ต้องติดตามกันต่อไป ว่าดวงไฟ ดวงแก้วลูกนี้ จะเชื่อมโยงพวกเค้าไว้ได้อย่างไรกัน โปรดติดตามความเคลื่อนไหวในตอนต่อไป
edit @ 29 Jan 2010 16:21:19 by TataRo'