[SF] โรคประหลาด ...END
posted on 15 Jun 2009 20:27 by cometjaeTitle : โรคประหลาด
Author : tataro
Paring : yunho x jaejoong
Rate : nc (สักเท่าไหร่ ดี)
Note เนื้อเรื่องทั้งหมดเกิดจากจินตนาการทั้งสิ้น ไม่มีเจตนาทำให้ผู้ใดเสียหาย เป็นฟิกป่วนของ
ไรเตอร์ เป็นฟิคที่ เอิ่ม........... อ่านเอาเองล่ะกัน คำเตือนหากใครไม่ชอบแนวนี้ก็ปิดไปค่ะ
.
.
.
ณ เชิงเขาฮุเล่
แล้วทั้ง 2 คนก็ได้มายังจุดที่หมอคังอินนัดหมาย ซึ่งเป็นป่าทึบ อยู่แถบชานเมืองของเกาหลีใต้ ซึ่งมีผู้คนอาศัยอยู่น้อยมาก เนื่องจากทางขึ้นเขาที่ลาดชัน แล้วทั้ง 2คนได้เดินมาถึงยังกระท่อมหลังหนึ่ง
“ ยุนโฮ ทางนี้ ” เสียงเรียกจากหมอหนุ่มคังอิน เมื่อเห็นคนไข้พิเศษที่เป็นเพื่อนสนิทของตัวเอง มาพร้อมกับใครสักคนที่ขนาดเห็นไกลๆๆแต่บอกได้เลยว่าสวยมาก พาสาวที่ไหนมาน่ะ คังอินคิด
“ ทำไมแกนัดชั้นมาซะไกลขนาดนี้ว่ะ ” ถามด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยหอบ เพราะยุนโฮต้องเดินทางขึ้นเขา ซึ่งรถไม่สามารถไปถึงได้ ทำให้คนสวยที่มาด้วย ยืนหอบอยู่ข้างๆพร้อมด้วยใบหน้าที่แดงจัด เนื่องจากอากาศร้อน ริมฝีปากที่ซีด เต็มใบด้วยเหงื่อที่เกาะตามใบหน้า แต่ยังคงเค้าความงามไม่เปลี่ยน
“ ที่นี่แหละที่จะทำให้แกหาย ว่าแต่แกพาใครมาด้วย ” ถามพร้อมสำรวจตั้งแต่ใบหน้า ถึงจรดเท้า บอกได้เลยว่ายิ่งเห็นใกล้ๆ สวยมากจริงๆ
“ อย่ามองน่ะ โว้ย ชั้น หวง ” พูดพลางมองคนข้างๆๆที่ตอนหน้าใบหน้าแดงก่ำ คางแทบชิดอก
“ >///< พูดอะไรของนายน่ะ ” แล้วกระทุ้งข้อศอกไปยังพุงน้อยๆของหมี
“ 5555 สวัสดีครับ ผมชื่อ คังอิน เป็นหมอและเพื่อนสนิทของยุนโฮ ยินดีที่ได้รู้จักครับ ”
“ สวัสดีครับ ผม คิมแจจุง เป็น พะ....”
“ เป็นแฟนชั้นเอง ” เสียงนี้ไม่ใช่ใครนอกจากหมีที่ตอนนี้โอบเอวบางเข้าแนบชิดตัวเองเรียบร้อยแล้ว ( อิหมีหน้าด้าน )
“ ใครเป็นแฟนนายกัน ขี้ตู่ชัดๆ ” ว่าเค้าแล้วตัวเองจะยิ้มเขินทำไม
“ ก็เป็นตั้งแต่ตอนนี้เลยเป็นไง ฟอด.....” แจจ๋าโดนอิหมีหอมอีกแล้ว
“ 5555 ระวังหน่อยน่ะครับ หมีตัวนี้อดกินน้ำผึ้งมานานแล้ว ”
“ เอ๋..............” ทำหน้างง และเอียงคอถามยุนโฮ ซึ่งเป็นภาพที่ยุนโฮ เห็นแล้วบอกได้เลยว่าน่ารักมาก เป็นไปได้อยากจับกดมันซะตรงนี้ ( เอิ่ม.... ไรเตอร์ชักเป็นห่วงสวัสดิภาพแจจ๋าซะแล้ว )
“ เดี๋ยวคุณแจจุงก็ทราบครับ เชิญเข้ามาข้างไหนดีกว่า ท่านอาจารย์รอนานแล้ว ”
เมื่อทั้ง สามคน ได้เดินเข้ามาในกระท่อมแล้ว ยุนโฮและแจจุงดูจะตื่นเต้นไม่น้อย ซึ่งต่างจากคังอินที่ดูเป็นเรื่องธรรมดาไป เพราะภายในกระท่อมนั้นตกแต่งได้อย่างสวยงามพร้อมไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ รวมทั้งสิ่งอำนวยความสะดวกสบาย แถมยังมีกลิ่นหอม อบอวลไปทุกที คงจะไม่มีใครเชื่อว่าภายนอกเป็นแค่กระท่อมโทรมๆ แต่ภายในเปรียบเสมือนวิมาน
“ ยุนที่นี่ สวยจังเลย ทั้งที่เป็นกระท่อมธรรมดาแท้ๆ แปลกจริงๆ ” ร่างบางเอาแต่พูดและเดินสำรวจ ทำให้ร่างบางดูพึงพอใจกับที่นี่ไม่น้อย ไม่ใช่แจจุงเท่านั้นที่แปลกใจ แม้กระทั่งยุนโฮ ยังอดแปลกใจไม่ได้ มันคือเรื่องจริงหรือภาพลวงตากัน
“ มากันแล้วเรอะ.....ฮ่า ฮ่า ฮ่า ” ทั้ง 2 คนหันไปยังต้นเสียง แล้วพบชายหนุ่มรูปงาม ผิวพรรณหน้าตาดี
“ ท่านผู้นี้คือ ท่านปู่ฮัน เป็นบรรพบุรุษของคิบอม ” คังอินแนะนำคนทั้งสอง ให้รู้จัก
“ ท่านปู่ ? ” สีหน้าบวกความสงสัย ทำไมชายผู้นี้ถึงไม่ได้ดูชรา ต่างกับสรรพนามที่เรียก โดยที่ร่างบางตอนนี้เอาแต่ยืนนิ่งเงียบ เพราะรู้สึกหวาดกลัว กับนี้ คงต้องมีเรื่องลึกลับซับซ้อนอยู่เป็นแน่ ยุนโฮ เห็นท่าทางไม่ดี จึงกุมมือให้กำลังใจ และส่งสายตา บอกว่าไม่ต้องห่วง ผมจะดูแลคุณเอง
“ คงจะสงสัยในตัวชั้นล่ะซิ ฮึ.. มันคงใกล้หมดเวลาของชั้นแล้ว ทายาทแห่งแสง พร้อมรึยังล่ะ ” ปู่ฮันพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนการปลดปล่อย
“ เอ่อ........ท่านหมายความว่ายังไง ทายาทแห่งแสง ” ในตอนนี้มีแต่เครื่องหมายคำถามอยู่ในใบหน้าทุกคน แม้กระทั่งคังอิน
เรื่องราวที่เกิดขึ้นย้อนไปเมื่อ 200 ปีก่อน บนสรวงสวรรค์ ได้มีนางฟ้าและเทวดา แอบรักและลักลอบคบกัน โดยผิดบัญชาสววรค์ ตามกฎแล้ว นางฟ้าฝ่ายในห้ามรักกับเทวดาซึ่งทำหน้าที่ปกป้องฟ้า แต่ก็เกิดอาเพศเมื่อ นางฟ้าฮีชอล ได้แอบหลบหนีไปกับเทวดาฮัน มายังภูเขาศักดิ์สิทธิ์ เพื่อแอบมาดื่มน้ำอำฤตย์ เพื่อให้ตนได้กลายเป็นมนุษย์ และมีสิทธิ์ได้รักกัน เรื่องนี้ได้รับทราบไปยังองค์เทพที่ปกป้องป่า ท่านได้ส่งสาส์นมายังทูตสวรรค์ ทำให้เกิดเรื่องราวใหญ่โต ไปทั้วทั้งผืนฟ้า ในครานั้น โลกทั้งสามได้ปั่นป่วน ผืนดินได้เอนไหวและแตกเป็นเสี่ยงๆๆ ผู้คนล้มตายจำนวนมาก พายุห่าฝน คลื่นน้ำสัดสาด ภัยพิบัตินี้ไม่อาจต้านทานได้เลย ทำให้เหล่าองค์เทพต้องทำพิธีกรรม เพื่อให้ความสงบสุขบังเกิด จึงได้ทำพิธีกรรม โดยพิธีกรรมนี้เหมือนถูกสาป ให้เทพทั้งสอง ไม่มีความสุขไปตลอดจน 9 ชั่วโคตร มายังภูเขาศักดิ์ โดยธารน้ำที่ไหลออกมายังเขาลูกนี้ ผู้ใดที่ได้ดื่มจะไม่สามารถมีทายาทสืบได้ ซึ่งในครานั้นนางฟ้าฮีชอล ได้ตั้งครรภ์อยู่ก่อนแล้ว และได้ให้ให้กำเนิดบุตรชายตัวน้อย ก่อนที่ตัวเองจะดื่มน้ำอำฤตย์ พร้อมกับเทวดาฮัน แล้วทั้งสองได้หลบหนีมายังภูเขาฮุเล่ ซึ่งเป็นที่ที่ไม่มีใครสามารถทำอะไรได้แม้กระทั่งเทพ เนื่องจากถูกสร้างมาเพื่อรับแสงจันทร์เพื่อที่จะส่งผลไปยังเทพ ทำให้มีอำนาจและกำลังวังชา โดยที่เทพหาได้รับทานอาหารไม่ เพียงแค่รับแสงเท่านั้น ต่างจากมนุษย์ที่ต้องดื่มกินเพื่อดำรงชีวิต เมื่อมาถึงยังเขาฮุเล่ คนทั้งสองได้อยู่ร่วมใช้ชีวิตกัน แต่ก็ไม่มีความสุขเพราะคำสาปจากเหล่าเทพบนสรวงสวรรค์ เมื่อบุตรชายตัวน้อยนาม ซีวอน เติบโตได้ 9 ขวบ ฮีชอลได้ล้มป่วยและจากไปในที่สุด ก่อนตายนางได้ทำพิธีขอโทษไปยังฟ้า ขอให้อย่าได้ทำร้ายลูก เหลน ของนาง นางยอมแลกชีวิต เพื่อปกป้องสามีและลูกที่นางรัก คำขอของนางได้รับการตอบรับ แต่ได้เพียงแค่ผู้เดียว คือ เทพฮัน เทพฮันจะต้องอยู่ที่นี่ไปจนกว่าจะมีคนมาถอนคำสาป ซึ่งหมายถึงผู้ที่ได้ดื่มน้ำต้องห้ามนั้น โดยเกิดในช่วงรุ่นที่ 9 และซึ่งรุ่นที่ 9 จะไม่สามารถมีบุตรได้ เป็นอันสิ้นสุดของคำสาป ซึ่งคนที่จะมาถอนคำสาปคือเจ้า "ยุนโฮ " และ รุ่นที่ 9 คือ คิบอม
“ ทำไมถึงเป็นผม ”
“ เพราะเจ้าถูกเลือกแล้ว ”
“ แล้ว เอ่อ.....ผมหมายถึง คิบอมจะไม่สามารถมีทายาทให้ท่านได้ยังไง ”
“ เพราะ คิบอม เหมือนกับแก น่ะซิ ” เสียงคังอินที่ขัดขึ้น
“ คิบอมถูกสาป ให้รักชายด้วยกัน ถึงเป็นสาเหตุที่ไม่สามารถสืบทายาทได้อีก ” ท่านปู่ฮันได้อธิบาย
“ ทำไมท่าน ถึงยังมีชีวิตอยู่ล่ะ และไม่มีริ้วรอยของความชรา ”
“ อย่างที่ข้าได้บอกเจ้า เพราะฮีชอลของข้าได้ขอร้องต่อองค์เทพ ให้ข้าอยู่ต่อ ดังนั้นข้าจึงเป็นอำตะ และได้เห็นการเติบโตของลูกหลาน มายังรุ่นต่อรุ่น ”
“แล้วผมได้ไปดื่มน้ำนั้นมาได้ยังไง ”
“ องค์เทพได้แปลงกายเป็นมนุษย์และนำน้ำนั่นมาให้เจ้า ดื่ม เพราะเจ้าคือทายาทแห่งแสง ”
“ ทายาทแห่งแสง ?”
“ ทุกๆ 200 ปี จะมีเด็กชายถูกเลือกเพื่อทำหน้าที่ทำพิธีกรรมแก่แสงจันทร์ เจ้าเคยฝันแปลกๆๆบ้างมั้ย ”
“ ครับ ผมมักฝันถึง ดวงจันทร์ มักมีคนพูดคุยกับผม แต่ผมไม่สามารถมองเห็นเค้า ”
“คนที่พูดคุยกับเจ้า คือเทพธิดาแสงจันทร์ ”
“ แล้วผมต้องทำอย่างไร เพื่อให้หายจาการถูกสาป ”
“ คนข้างกายเจ้า จะเป็นคนช่วยให้เจ้าหายจากการถูกสาป เจ้ารักชายผู้นี้ใช่หรือไม่ ”
“………….” หันไปสบตาและพูดกับร่างบาง
“ แจจุง ถึงแม้ว่าเราจะพึ่งรู้จักกัน แต่มันเหมือนมีแรงดึงดูดให้ผมเข้าหาคุณ ผมมั่นใจในวินาทีแรกว่าผมรักคุณ คุณคือคนที่ผมอยากใช้ชีวิตด้วยตลอดไป คุณอาจจะยังไม่มั่นใจ แต่เวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์ ว่าผมพูดความจริง ” ยุนโฮ พูดพร้อมกุมมือบางไว้ สายตาที่จริงจังของยุนโฮ ทำให้ร่างบางอดที่จะเขินไม่ได้ ถึงแม้จะยังไม่มั่นใจ แต่แจจุงเชื่อว่า เค้าเองก็รู้สึกดีกับยุนโฮ ไม่ต่างกัน
“ อืม....” แจจุงได้เพียงแค่พยักหน้า พร้อมก้มหน้าลงต่ำ ซ่อนใบหน้าที่แดงเอาไว้
“ พิธีจะเริ่มคืนนี้ ” ปู่ฮันกล่าว
“ ผมต้องทำอย่างไรบ้าง ครับท่าน ”
“ เมื่อถึงเวลา ข้าจะบอกเจ้า ไปพักผ่อนเถอะ ไม่มีอะไรให้ต้องห่วง ”
“ คังอิน ตามคิบอมมาพบข้าด้วย ”แล้วปู่ฮันก็เดินหายเข้าไปในห้อง
“ ครับท่านปู่ ”.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
21.59 น.
ค่ำคืนที่รอคอยก็มาถึง ท่านปู่ได้พูดกับคิบอมในหลายเรื่อง ภายในกระท่อม สักพัก คิบอมเดินออกมาพร้อม กับ ผ้าเถาวัลย์ และดอกไม้ และได้จัดการไปวางตามตำแหน่งต่างๆ ในตอนนี้ทุกๆคน ได้เดินขึ้นมายังจุดสูงสุดที่สามารถรับแสงจันทร์ได้ แจจุงถูกปู่ฮันเรียกไปพบ และดูเหมือนยุนโฮจะตามไปด้วย แต่คังอินห้ามไว้
“ ท่านปู่มีอะไรกับผมหรือฮะ ” แจจุงถามขึ้น พร้อมแววตาสงสัย
“ ข้าจะบอกพิธีการแก่เจ้า ”
“ บอกผมทำไมฮะ ทำไมท่านปู่ไม่บอกยุนโฮ”
“ เพราะเจ้าผู้เดียวที่ทำได้ ”
“ ฮะ ถ้าเพื่อยุนโฮ ผมยินดี ” พิธีการได้ถูกถ่ายทอดออกจากปากปู่ฮัน โดยที่แจจุงนั่งฟังอย่างตั้งใจ เมื่อสิ้นสุด ร่างบางอดที่จะหน้าแดงไม่ได้
“ เจ้ากลัวรึเปล่า ”
“ (ส่ายหน้า) เปล่าฮะ แต่ผม...............เขิน ”
“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าเชื่อว่าเจ้าทำได้ ”
.
.
.
.
.
.
.
22.40 น
“ พวกเจ้าออกมาได้แล้ว เหลือไว้ 2 คนนั่น ” เสียงท่านปู่
“ ครับ/ครับ”
เมื่อไม่มีใครอยู่แล้ว แจจุงได้พายุนโฮมายังที่ปู่ฮันบอก ตอนนี้ทั้งคู่ได้มาหยุดที่แท่นศิลา สลักอักษรว่า “ ยืนยงยาวนาน อ๊า........................”
“ ยุนโฮ ต่อจากนี้ ห้ามพูดอะไรอีกเข้าใจมั้ย ”
“ ทำไมล่ะ ”
“ อยู่เฉยๆก็พอ พิธีกำลังจะเริ่ม ตกลงตามนี้น่ะ ”
สิ้นเสียงของร่างบาง แจจุงจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้า ของยุนโฮ โดยที่มือของยุนโฮห้ามเป็นระยะ แต่แล้วเมื่อสบสายตาดุๆของแจจุง จึงต้องยอมนิ่งเฉย หากนี้เป็นหนึ่ง ในพิธีกรรม เมื่อร่างกายไร้อาภรณ์ของยุนโฮ ทำให้แจจุงอดที่จะหน้าแดงไม่ได้ ยุนโฮอดขำไม่ได้กับท่าทางของร่างบาง แจจุงจับให้ยุนโฮนอนทับบนแท่นศิลา และจัดท่าทางให้ตรงตำแหน่งที่ท่านปู่ได้บอกไว้
‘ เจ้าต้องให้ยุนโฮ หันไปทางทิศเหนือ กางแขน ขา ตามจุดที่อยู่บนศิลา แล้วเจ้าต้องทำจุดให้ครบ ‘
ร่างบางได้จัดการปลดเสื้อผ้าของตัวเองออกเช่นกันเมื่อจัดท่าทางของยุนโฮ เรียบร้อยแล้ว และได้มายืนอยู่ข้างหน้ายุนโฮ โดยที่ตัวเองหน้าแดง ตัวแดง หูแดง ทั้งที่ค่ำคืนแสนเหน็บหนาวแต่ร่างกายกลับร้อนอย่างประหลาด ยุนโฮได้แต่อึ้ง ตาที่เรียวเล็ก กลับโต แทบจะทะลุออกมา
‘ ปากอิ่มแดง ผิวขาวสวยยามกระทบแสงจันทร์ เอวบางที่คอดกิ่ว ขาเรียว ตุ่มไตสีชมพู โอ๊ย ยยยย.......อยากจับกดซะตรงนี้เลย ‘ อิหมีได้แต่คิดในใจ
แจจุงก้มตัวลงประทับริมฝีปากบนริมฝีปากของยุนโฮ จูบที่ดูไร้เดียงสา ทำให้ยุนโฮ อดที่จะแทรกลิ้นเข้าไปในโพรงปาก ไล่ชิมความหวาน จนลิ้นเล็กๆถูกต้อน แม้จะหลบหลีก แต่ยุนโฮก็ยิ่งไล่ตาม จวบจนเวลาเนิ่นนาน แจจุงจึงถอนริมฝีปากออก ไปยังซอกคอ ติ่งหู และมายังกลางอกของยุนโฮ ซึ่งอยู่ช่วงล่างคอของยุนโฮ จัดการขบเม้มเบาๆให้เกิดรอย ยุนโฮ สะท้านวาบ......แต่ทำอะไรไม่ได้ เนื่องจากแขนขา ถูกมัดไปด้วยเถาวัลย์ที่คิบอม เตรียมไว้ แม้กระทั่งแกนกายกลางลำตัวก็ถูกผูกไว้เช่นกัน ดอกไม้ตั้งอยู่ทางทิศใต้ มันคือดอกรัก แล้วแจจุงก็ไล่ลงมาตรงยอดอกทั้งสอง ขมเม้มอย่างดูดดื่ม เรียกเสียงครางของยุนโฮ ได้อย่างดี
“ อา.........อืม.....” แจจุงบีบเค้นคลึงจนเป็นรอย ดูเหมือนแจจุงจะหลงใหลอยู่นาน จนมาถึงหน้าท้อง ตรงสะดือ แจจุงทั้งกัด ทั้งเม้ม ลามเลียจนพอใจ เพราะสวนนี้ต้องเป็นรอยที่ใหญ่กว่าส่วนอื่น เมื่อครบจัตุรัสทั้ง สี่ทิศแล้ว นั่นคือ กลางคอ ยอดอกทั้งสองข้าง และสะดือ เป็นตำแหน่งของทิศทางลมทั้งสี่ แจจุงจัดการปลดเถาวัลย์ออกตรงแก่นกาย และทาบลำตัวลงบนยุนโฮ เมื่อทั้ง สองประสานกัน แสงจันทร์ได้สาดส่องลงมายังคนทั้ง สอง แสงจันทร์ได้พุ่งไปยังสี่ทิศ บนลำตัวของยุนโฮ ทะลุผ่านลำตัวของแจจุง และทันใดนั้นเกิดแสงวูบวาบล้อมรอบคนทั้งสองและดับลงไป แท่นศิลาหายไป เถาวัลย์ที่พันธนาการได้ปลดปล่อยหายไป มีเพียงผืนผ้าที่ได้คลุมร่างทั้ง สองเอาไว้
.
.
.
.
.
.
ผ่านไปได้ชั่วยาม ยุนโฮเริ่มรู้สึกตัว และเมื่อลืมตาตื่นก็พบว่าแจจุงทับกายตัวเองไว้ จากที่สลบไป ทำให้ยุนโฮนึกถึงเหตุการณ์ตอนหน้า และผุดรอยยิ้มขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะจุมผิตไปที่หน้าผาก จนแจจุงรู้สึกตัว และเมื่อทั้งสองคนสบตากัน แจจุงอดที่จะหน้าแดงไม่ได้ กับสิ่งที่ตัวเองกระทำลงไป แจจุงพยายามจะยันกายเพื่อที่จะลุกขึ้น แต่กลับเจอมือหมี มากอดไว้ตรงเอว และดึงกลับมากอด แล้วพบว่ามีสิ่งที่แข็งขืน พยายามถูไถตรงช่องทางข้างหลัง
“ แจจุง ผมหายแล้ว และตอนนี้ผมก็ไม่ไหวแล้ว ผมขอน่ะ ”
แจจุงไม่ทันที่จะต่อว่าหรือขัดขืน เพราะตอนนี้ลมหายใจถูกช่วงชิงไปแล้ว รสสัมผัสที่ดูดดื่ม ไม่อาจถอนตัวได้เลย ร่างกายมันร้อนไปหมด เรี่ยวแรงเหมือนจะหายไป หัวใจเต้นระส่ำ ยุนโฮกวาดต้อนความหวานในโพรงปาก ทั้งขบ ทั้งกัด ริมฝีปากอิ่ม จนบวมเจ่อ แจจุงเริ่มหายใจไม่ออก เล็บจิกไปยังกลางหลัง ทำให้ยุนโฮต้องถอนริมฝีปากออกมา
“ อะ...อืม..แฮกๆๆ อย่าแกล้งกันซิ ” ไม่รอให้พูดต่อ จัดการประกบปากซ้ำ สูดดมความหอมจากซอกคอ ขบเม้นติ่งหูเบาๆ สร้างความเสียวซ่านให้แก่ร่างบางเป็นอย่างมาก มือที่ไม่อยู่นิ่งจัดการบีบเค้นคลึง ยอดออก จนตั้งแข็งเป็นไต เหมือนยั่วเย้า ยุนโฮลากลิ้นลงมายังตามติ่งไตสี ชมพู ยอดอกสีเรื่อ ที่ได้ลิ้มลองแล้วไม่มีวันเบื่อ
“ ยุน.......อะ..........อืม..........มัน ทรมาน.” แจจุงเริ่มทนสัมผัสที่เร้าร้อนนี้ไม่ไหว
“ แจ หวานมาก.........หวานไปทั้งตัวเลย...” ยุนโฮไม่รอช้าจัดการรูดแก่นกายที่ตั้งชูชันของร่างบาง ขบเม้มเบาๆที่ปลาย ลิ้นสากของยุนโฮ ทำงานเป็นอย่างดียุนโฮใช้ปากลากลง เรื่อยๆ จนร่างบางบิดเกร็งไปทั้งตัว
“ อ่ะ...........อ๊า...ยุน....ไม่ไหว..แล้ว........” แล้วธารน้ำรักได้พุ่งเข้าสู่ภายใน ริมฝีปากหนา ยุนโฮ จัดการเลียทำความสะอาดแก่ร่างบาง
“ แฮก........แฮก. ” ลมหายใจหอบถี่ หน้าอกกระเพื่อมตามจังหวะลมหายใจ ยุนโฮ อดไม่ได้ที่จะประทับริมฝีปากอวบอิ่มนั่น แล้วจัดการคว่ำร่างบาง และแทรกแก่นกายของตนเข้าไปยังช่องทางสีสวย ที่เชิญชวนนั้น
“ ฮึก.........เจ็บ.........ยุน.........เจ็บ ” ร่างบางร้องออกมา ช่องทางที่ไม่เคยมีใครรุกล้ำ ทำให้เจ็บอยู่ไม่น้อย
“ ผ่อนคลายน่ะครับ......ปล่อยไปตามจังหวะ...แล้วแจจะรู้สึกดี ” เสียงทุ้มนุ่ม ของยุนโฮ ทำให้แจจุงผ่อนแรงและอาการเกร็ง เมื่อรู้สึกว่าแจจุงผ่อนคลาย ยุนโฮไม่รอช้า กระแทกเข้าไปจนสุด เรียกเสียง ครางของร่างบางได้ไม่น้อย เลือดสีสดที่ไหลออกมา ช่วยเป็นส่วนหล่อลื่นที่ดี แม้จะสงสารแต่ในตอนนี้เค้าเองก็ไม่อาจทนได้เช่นกัน
“ อ๊า.....อะ........ยุน..........มัน.........เสียว” เสียงครางของร่างบางเป็นตัวกระตุ้นยุนโฮเป็นอย่างดี “ แจ......อึก..........ผมรักคุณ”
“ ยุน..........อึก.........อ๊า........จะออกแล้ว ”
“ ไปพร้อมกันน่ะ ” ยุนโฮจัดการกระแทกแก่นกาย กระชับสะโพกบางเข้ามา ถี่รัวเร็วอีกครั้ง จนทั้งสองปลดปล่อยออกมา
“ อ๊า...../อ่า….” ยุนโฮถอนแก่นกายออกมาและจับให้ร่างบางเข้าหา จุมผิตบนหน้าผาก
“ แจจุงเป็นของยุนโฮแล้ว ผมรักคุณน่ะ รัก รัก รัก ” แจจุงเอามือปิดปากยุนโฮ
“ พอแล้ว..........แจก็รักยุนน่ะ.........ยุนโฮของแจจุง ”
“ รีบไปแต่งตัวกันดีกว่า เดี๋ยวจะไม่สบายเอา ” ยุนโฮและแจจุงจัดการแต่งตัวและจับมือกันเดินลงมายังข้างล่าง ที่กระท่อมของท่านปู่
ในช่วงทำพิธีท่านปู่ฮันได้กล่าวสั่งเสียแก่ คิบอม
“ ถึงแม้เจ้าจะเป็นทายาทรุ่นสุดท้าย แต่ปู่ก็อยากให้เจ้ามีความสุข หมดเวลาของปู่แล้ว ย่าทวดมารอรับปู่แล้ว”
“ ท่านปู่ครับ ฝากบอกทุกๆคนด้วยว่า อีกไม่นาน ผมกำลังจะไปหาพวกท่าน ผมจะรอวันที่เราได้อยู่พร้อมหน้ากัน ”
“ แล้วเจอกันหลานรัก.” ท่านปู่ได้สลายไปพร้อมกับกระท่อมหลังนี้
“ ลาก่อนทั้งปู่ ท่านย่า ขอให้มีความสุขน่ะครับ ”
.
.
.
.
.
เมื่อทั้งสองเดินลงมายังเขา กลับว่างเปล่า ไม่มีกระท่อมอีก มีเพียงจดหมายทีวางไว้บนโขดหิน
‘ ท่านปู่ ฝากบอกว่าให้ครองรักกันตลอดไป และทำทุกๆวันให้มีความสุข
ยืนยงยาวนาน อ๊า........
คิบอม ทายาทรุ่น 9‘
ยุนโฮและแจจุงกุมมือกันและมองไปยังแสงจันทร์ ค่ำคืนอันแสนยาวนานที่เต็มไปด้วยเสียงแห่งความรัก มีพยานเป็นป่าเขา และแสงจันทร์
.
.
.
.
.
..
“ ขอบคุณครับ........ที่ทำให้เราได้รักกัน” ยุนโฮพูดออกไปและมองขึ้นไปยังบนฟ้า โดยที่ปู่ฮันและย่าฮีชอลมองลงมาด้วยรอยยิ้ม
.
.
.
.
.
.
. ...จบเหอะ
.
.
.
.
.
.
พีเอ็ดสึ.
1. เรื่องมันรั่ว........ออกแนวงง เอ๊ะ หรือไม่งง กว่าจะปั่น nc ได้ เฮ้อ อยากชะมัด อยากนับถือคนที่แต่ง nc เก่งมากค่ะ แก้ไปแก้มา จนลงตัวแบบนี้
2. สั้นไปหรือเปล่าค่ะ หรืออยากให้มีต่อ ใจจริงยากให้ยาวกว่านี้ แต่ขี้เกียจพิมพ์ เป็นคนพิมพ์ช้ามาก เลยเหนื่อยใจ
3.ชอบหรือไม่ชอบยังไง บอกกันได้น่ะ
4. ส่วนฟิคยาวต้องรอหน่อยค่ะ พล็อดมีในหัว แต่ไม่ทันค่ะ ต้องใช้เวลาว่างในการพิมพ์ รับรองว่าจะเอามาให้อ่านสัก 5 ตอนรวด
**** ใครรับทำเฮดเดอร์บ้างค่ะ ทำไม่เป็นอ่ะ อยากได้ header ยุนแจคะ bg ด้วย คือไม่เก่งศิลปะอ่ะ****
edit @ 15 Jun 2009 21:51:26 by TataRo'
edit @ 15 Jun 2009 23:08:33 by TataRo'
edit @ 15 Jun 2009 23:22:14 by TataRo'
edit @ 16 Jun 2009 13:21:54 by TataRo'